Cumhuriyet’in
İlk Sabahı Kitabını Siz Yazmış Olsaydınız Sonunu Nasıl Bitirirdiniz?
Yıllar geçmişti. Şerbetçi çocuk artık büyümüş, okumayı çok sevmiş ve hayalini kurduğu gibi öğretmen olmuştu. Tam da babasına layık bir öğretmen olmuştu, vatanına layık bir öğretmen olmuştu. Bir zamanlar Ankara sokaklarında şerbet ve gazete satan o küçük çocuk, şimdi başka çocukların geleceğine ışık tutuyordu ve tutmaya da devam edecekti. Yoksulların elinden tutacak, eğitim masraflarını karşılayamayan çocuklara yardımcı olacaktı.
Bir gün sınıfında öğrencilerine Cumhuriyet'in nasıl kazanıldığını anlatırken cebinden eski, yıpranmış bir gazete çıkardı. Bu, çocukken sattığı gazetelerden biriydi. Gazeteye bakarken babasını, annesinin gözyaşlarını, cepheden dönen gazileri ve Mustafa Kemal Paşa ile karşılaştığı günü hatırladı.
Öğrencilerinden biri parmak kaldırıp sordu:
"Öğretmenim, sizin babanız da bizim gibi okulunuza gelip sizi izledi mi?"
Şerbetçi çocuk bir süre sustu. Gözleri doldu ama gülümsedi.
"Hayır evladım, babam beni okulda göremedi. Ama ben bugün burada öğretmen olabildiysem onun ve bu vatan için mücadele eden bütün insanların sayesinde oldum."
Sonra tahtaya kocaman harflerle CUMHURİYET yazdı. Daha sonra cumhuriyet kavramının ne anlama geldiğini çocuklara anlattı ve çocuklar hep birden o zaman yaşasın cumhuriyet öğretmenim dediler. "Çocuklar, Cumhuriyet bize yalnızca özgürlüğümüzü değil, hayallerimizin peşinden gidebilme hakkını da verdi. Bir zamanlar ben bu sokaklarda şerbet satıyordum. Bugün sizin öğretmeninizim. İşte Cumhuriyet'in bize verdiği en büyük umut budur."
O gün okuldan çıkınca annesinin yanına koştu. Annesine sarılıp şöyle dedi: "Anne, artık ağlama. Babamın emanet ettiği bu vatanda ben de bir şey başardım. "Annesi oğlunun başını okşadı. Gökyüzünde dalgalanan Türk bayrağına baktılar. Şerbetçi çocuk artık biliyordu ki babası geri gelmeyecekti ama babasının uğruna savaştığı Cumhuriyet yaşayacaktı. Çünkü bazı insanlar hayatını kaybeder ama uğruna savaştıkları hayaller, başka insanların hayatında yaşamaya devam eder.
Bence bu sonun en güzel tarafı, kitabın başındaki savaşta doğan küçük çocuğun hikâyesini, Cumhuriyet sayesinde geleceği aydınlatan bir öğretmene dönüşmesiyle tamamlaması. Hem kitabın ana fikrine uygun hem de duygusal bir son olurdu. Böylece kitap da amacına ulaşmış olurdu ve kitabı okuyan her çocuk kendi yaşamında bir anlam aramaya başlardı.
0 Yorumlar:
Yorum Gönder
Deneme