Tutumluluk ile İlgili Hikâye Edici Metin Örneği

 

Tutumluluk ile İlgili Hikâye Edici Metin Örneği

Ela küçük bir kasabada yaşayan, hayalleri büyük bir öğrenciydi. Maddi durumu olmayan bir ailede dünyaya gelmişti. Koşulları sınırlı da olsa kendisi zeki, sorumluluk sahibi ve çalışkan bir çocuktu Ela. Ailesinin imkânları sınırlıydı, bu yüzden harçlığını dikkatli kullanmayı erken yaşta öğrenmişti. Arkadaşları her gördükleri şeyi alırken Ela, ihtiyaçlarını isteklerinden ayırırdı. Defterinin arkasına küçük bir liste yapar, gerçekten gerekli olmayan hiçbir şeye para harcamazdı. Çünkü bilirdi ki babası o kazandığı parayı ne kadar zor şartlarda kazanmıştı ve bunun için de dikkatli harcama yapmak gerekirdi. Dikkat ediyor, elinden geldiğince ailesini düşünüyor ve hiçbir şeye boş yere parasını vermiyordu.

Ela okula gittiğinde öğretmen okula bir duyuru astı. Okul gezisine götürülecekti öğrenciler. Katılmak için belirli bir ücret gerekiyordu. Çoğu arkadaşı ailesinden para isterken Ela, aylardır biriktirdiği kumbarasını çıkardı. Küçük ama düzenli birikimleri sayesinde gereken miktarı tamamlamıştı. O an sabretmenin ve planlı olmanın değerini daha iyi anladı. Çünkü bu geziye katılacağı için çok mutlu olmuştu ve planlı olduğu, tutumlu olduğu için katılabilmişti. Gezi çok güzel geçmişti ve Ela çok ama çok mutlu olmuştu. Gezi dönüşü öğretmeni sınıfa dönüp şöyle dedi: “Tutumluluk sadece para biriktirmek değildir; geleceğini düşünerek hareket etmektir.” Ela bu sözleri hiç unutmadı.

Yıllar sonra üniversiteyi kazandığında yine aynı alışkanlık ona destek oldu. Ela biliyordu ki tutumlu olmak insanı kısıtlamaz; aksine hayallerine bir adım daha yaklaştırır. Çünkü ne kadar tutumlu olursak istediğimiz güzel şeyleri daha iyi elde ederiz. Yeter ki elimizdekilerin kıymetini bilelim.

Read More

Okul Kütüphanesindeki Bir Kitabı Konuşturarak Aşağıya Onun Duygularını Anlatan, Bir Hikaye Edici Bir Metin Yazınız.

 

Okul Kütüphanesindeki Bir Kitabı Konuşturarak Aşağıya Onun Duygularını Anlatan, Bir Hikaye  Edici Bir Metin Yazınız.

 

Merhaba, küçük sevgili dostlarım!

Ben Ankara’da çok tanınmış bir kütüphanede yaşıyorum. Beni oraya yıllar kırtasiyeden bir emekli öğretmen almıştı. O zaman yeni ve pırıl pırıldım. Şimdi dış görünüşüm eski olsa da içeriğim aynı güzellikte  devam ediyor. Beni kitapların yuvasına emekli bir öğretmen teslim etti. Bana çok iyi baktı o öğretmen, Yıllarca gözü gibi korudu evinde ama artık seni başka yavrucaklar da okumalı dedi. Onun için de kaç zamandır  bu  kütüphanede yaşıyorum.  Kütüphaneye girişte tam kütüphane görevlisinin yan tarafındaki bir rafta sizleri bekliyorum.

 

Biliyor musunuz?

Sayfa sayısı olarak az olabilirim ama hikayemi okuduğunuzda çok duygulanacaksınız ve  beni arkadaşlarınıza anlatacaksınız. Kaç zamandır burada, hemen şu köşede sessizce sizi  bekliyorum ve şu an gelen giden olmadı beni almaya. Artık ışıklar kapanıyor ve görevli de kendi evine gidiyor. İşte tüm kitapların kaynaşma zamanı . Hepimiz birbirimizle konuşuyoruz şu anda. Biz gece olunca ne konuşuyoruz hadi tahmin edin? Tahminlerinizi duyar gibiyiz. Evet sizi konuşuyoruz sevimli çocuklar, geleceğin aydınları. Geçen gün bir arkadaşım şunu dedi: Salı günü  beni çok mutlu bir çocuk alıp evine götürecekti ama arkadaşı ona bunun sayfaları çok uzun internetten özetini oku deyince hüngür hüngür ağlamış, çok üzülmüştü . Onu zor teselli ettik.

 

Sizlerin bizi neden hatırlamadığını konuşup tartışıyoruz arkadaşlarımızla. Aslında anne ve babalarınıza da kızmıyor değiliz. Onlar size elektronik cihazları daha az verse ve sizleri okumaya, ellerinizle bizim sayfalarımızı kibarca çevirmeye  yönlendirse siz eminiz ki bizi çok seveceksiniz. Çok farklı dünyalara götüreceğiz siz. Gitmediğiniz ülkeleri, yemekleri, yöresel oyunları, değişik kültürleri öğreneceksiniz. Rafların hangi köşesinde olursak olalım siz bulursunuz bizi  sevimli minikler. Çünkü meraklısınız, sorgulayıcınız ama telefonla bu kadar vakit geçirirseniz tüm bu sorgulama ve merak etme yönleriniz de kaybolacak. Lütfen bizi alın buradan.

 

 Sizin o ufacık ama bir kadarda tombul ve tatlı ellerinizde, evinizde olmak ve aile muhabbetleriniz de duymak istiyoruz. Benim hikayem çok farklı. Japonya’da yaşayan küçük bir kızın  Amerika’nın yıllar önce attığı atom bombasından dolayı hastalanması ve ama onca şeye rağmen hayata tutunmaya çalışması hikayem.  Geri kalanını da siz merak  edin. Beni okuyunca çok etkilenip arkadaşlarınıza, öğretmenlerinize, komşularınıza hatta uzaktaki yakınlarınıza bile önereceksiniz.

 

Bakalım aranızda okumak isteyecek olan var mı beni. Bekliyorum ve beklemeye   de devam edeceğim. Çünkü sizler cumhuriyet çocuklarısınız, okumaya ve eğitime önem  veren bir neslin torunlarısınız. Diğer arkadaşlarım uyumuş galiba. Neyse benim de çok uykum geldi. Gözlerim kapandı kapanıyor . Galiba gün içinde umut etmekten, beklemekten ve ağlamaktan çok yoruldum. Ama hayata umutla bakmaya devam edeceğim. Geleceksiniz biliyorum, size inanıyorum sevgili minikler! Hadi öyleyse bizim dünyamızı da tanıyın , bizi de keşfedin, ben benim gibi binlerce arkadaşım keşfedilmeyi, gün yüzüne çıkmayı umuyor.

Read More