Sevgi İle İlgili Öyküleyici Bir Metin

Sevgi İle İlgili Öyküleyici Bir Metin

 

Öğretmen sınıfa girdiğinde tüm öğrenciler ayağa kalkmış onu karşılamıştı.  Öğrenciler öğretmenini çok seviyordu. Bu yıl okula yeni bir öğrenci gelmişti.   Aybüke Öğretmen yeni gelen Hasan adındaki güzel  yüzlü bu masum yavruyu çok sevmiş ve ona kanı kaynamıştı. Geçen yılki öğrencilerini çok iyi tanıyordu. Hasan ile henüz tanışmamıştı.  Hasan çok sessiz,  kimseyle konuşmayı sevmeyen  bir çocuktu. Kendi halindeydi. Sadece dersi dinliyor,  fakat derse katılmıyor, hiç konuşmuyordu.

 

Öğretmen ders anlatırken o bir yerlere dalıyor ve uzun süre öyle kalıyordu.  Aybuke Öğretmen Hasan’ın bu durumun çok üzülüyordu. Bunun için Hasan’ın ailesi ile tanışmaya karar verdi. Belli bir araştırmdan sonra Hasan’ın ailesinin Suriye’deki savaşta hayatını kaybettiğini öğrendiğinde  çok üzülmüş, aynı zamanda çok şaşırmıştı. Hasan  kimsesiz çocukların olduğu yurtta kalıyordu.

 

Ailesini kaybettiği için kim bilir içinde neler yaşıyordu bu zavallı çocuk. Nasıl da özlemişti annesinin o mis gibi kokusunu, babasının oğlum ben geldim deyişini. Hasan evin bir oğlu olduğu için başka kardeşi de yoktu. Savaştan kaçan çocuklar arasında o da bizim ülkemize sığınmış, Yüce Türkiye Cumhuriyeti her çocuğa sahip çıktığı gibi Hasan’ı da sahipsiz bırakmamıştı. Hasan’ın  bu kadar üzgün olmasının nedeni ise yurttaki kimi büyük çocukların ona kötü davranması, onu sevmemesi ve dışlamasıydı. Bunun için de Hasan kimseye yanaşmıyor, kimseye duygularını açmıyordu. Aybüke Öğretmen Hasan ile iletişim kurmak için her gün elinden gelen fedakarlığı göstermeye başlamıştı. Hasan ilk başlarda herkese soğuk olsa da Aybüke Öğretmenin bu kadar fedekarlığına artık kayıtsız kalamıyordu. Sevmişti bu güzel ve  şefkat dolu gözlerle  kendine bakan öğretmeni. Aybüke Öğretmen bir gün onu öğretmenler odasına çağırdı, onunla konuşmaya başladı . Hasan savaşta ailesini kaybettiğini, onların sevgisine çok ihtiyaç duyduğunu, onlar olmadan   sevgisiz yaşamanın çok zor olduğunu anlattı öğretmene. Gözü kan çanağına dönmüştü Hasan’ın da öğretmenin de. Aybüke Öğretmen Hasan’ın elini tuttu ve onu kendine doğru çekip sımsıkı sarıldı.  Hasan bu sarılma karşısında neye uğradığını şaşırdı ve  hıçkıra hıçkıra ağlayarak o  da  Aybüke Öğretmene sarıldı.  Yılar sonra ilk kez annesine sarılmanın mutluluğunu hissedercesine bırakmadı öğretmenine sarılmayı. Sevgi nelere kadirdi öyle. Sevgi ne büyük güçtü. Hasan’ın içinde dağlar kadar biriken acılar, özlemler,  ayrılıklar yok oluvermişti birden. Çünkü kendini seven, kendisine sevgisini gösteren muhteşem bir öğretmeni vardı artık.  Hasan günden güne büyürken öğretmeni  onu hiçbir zaman  yalnız bırakmadı. Ona her zaman maddi ve manevi açıdan destek oldu.

 

Yurtta kalan diğer  arkadaşları da ona yaptıkları saygısızlığın farkına vardılar ve Hasan’dan özür dilediler. Böylece Hasan da oradaki arkadaşlarına alıştı ve hep birlikte sevgi yumağı oldular. Her zaman çocuklar birbirlerine sevgi ile bağlandılar.  Öğretmenin sevgisi, merhameti  çocukları değiştirmiş, sevginin aşılamayacak denen zorlukları aştığına herkes şahit olmuştu böylelikle.

0 yorum:

Yorum Gönderme

YORUMLARINIZI YORUMLAMA BİÇİMİNİ "ANONİM" SEÇEREK İSİM, MAİL ADRESİ VB. YAZMAK İLE UĞRAŞMADAN KOLAYCA YAYINLAYABİLİRSİNİZ. KÜÇÜK BİR TEŞEKKÜRÜN BİLE BİZİM İÇİN ÇOK ÖNEMLİ VE DEĞERLİ OLDUĞUNU UNUTMAYIN...